Kristi Stassinopoulou

Σε πρώτο πρόσωπο (in.gr)

Αυτό το μήνα, η στήλη “Σε Πρώτο Πρόσωπο”, φιλοξενεί την αξιόλογη δημιουργό και ερμηνεύτρια, Κρίστη Στασινοπούλου, της οποίας η μουσική ταξιδεύει εδώ και χρόνια και εκτός συνόρων με μεγάλη και “πραγματική” επιτυχία.

Η Κρίστη μας μιλάει για τα μουσικά της ταξίδια και όχι μόνο, με αφορμή τον νέο πολυβραβευμένο δίσκο της “Ταξιδοσκόπιο/ Τaxidoscopio”, το οποίο έχει περιληφθεί στους 20 καλύτερους δίσκους της χρονιάς των βραβείων Wommies (Womex 2007, Σεβίλλη), ψηφίστηκε από την ένωση των μουσικοκριτικών της Γερμανίας ως ο καλύτερος δίσκος του 2ου τετραμήνου του 2007 και έτσι βρίσκεται ανάμεσα στους 3 καλύτερους δίσκους της χρονιάς 2007 (Preis der Deutshen Schallplatten Kritik, Bestenliste 2/2007.

Παρέμεινε στο top 10 (Νο 3) των World Music Charts Europe για 4 μήνες (το επίσημο μηνιαίο Top 10 των Ευρωπαϊκών Ραδιοφώνων της EBU).

Το “Ταξιδοσκόπιο/ Τaxidoscopio” βρίσκεται επίσης στη λίστα των 10 καλύτερων δίσκων του βρετανικού περιοδικού Folk Roots “Τraveler’s tales from the Greekadelic Queen”.

ΚΡΙΣΤΗ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ - “ταξιδοσκόπιο… σε πρώτο πρόσωπο”

Το πιο ενδιαφέρον πράγμα στα ταξίδια, όπως και στη ζωή άλλωστε, είναι το στοιχείο του αναπάντεχου.

Τα πιο όμορφα ταξίδια για μένα, δεν είναι εκείνα προς τους γνωστούς δημοφιλείς προορισμούς, όπου πας γνωρίζοντας από πριν τι περίπου θα δεις, τι θα νιώσεις. Από μικρή μού άρεσε να μπαίνω στα λεωφορεία και να φτάνω στις άγνωστες αφετηρίες τους στις άκρες της πόλης που ποτέ πριν δεν είχα βρεθεί, να βλέπω πως ήταν εκεί τα σπίτια, οι άνθρωποι.

Κάποια ευλογία της τύχης, ή απλά ο φυσικός μαγνητισμός αυτής της επιθυμίας μου, το έφερε έτσι ώστε να μου δοθεί η ευκαιρία να ταξιδεύω κάθε τόσο, απρόσμενα, σε γνωστά, αλλά και σε άγνωστα, αναπάντεχα σημεία του κόσμου που με στέλνει η δουλειά μου.

Νιώθω τότε σαν μετεωρίτης που η τροχιά του τον έριξε σε ένα τυχαίο σημείο του χάρτη. Είναι μια πολύ παράξενη και όμορφη αίσθηση. Κάτι που φαντάζομαι νιώθουν κι άλλοι επαγγελματίες που ταξιδεύουν και βρίσκονται κάθε τόσο λόγω της εργασίας τους σε μέρη πέρα από τους γνωστούς τουριστικούς προορισμούς. Ναυτικοί, έμποροι, επιστήμονες που μετέχουν σε διεθνή συνέδρια, κλπ. Ειμαι σίγουρη ότι οι περισσοτεροι που κάνουν τέτοιου τύπου επαγγάλματα έχουν μέσα τους τη σπίθα, το “μικρόβιο” του ταξιδευτή. Αλλιώς θα διάλεγαν ίσως μιαν άλλη δουλειά.

Είναι, για παράδειγμα, μεγάλη η συγκίνηση που με πιάνει κάθε φορά που μπαίνουμε σε μια καινούργια πόλη, μικρή ή μεγάλη, όμορφα ή άσχημα κτισμένη, μεγαλούπολη με ουρανοξύστες, ή ερημικό, μικρό χωριό. Μ’ αρέσει να χαζεύω λαθραία την καθημερινή ζωή μέσα από τα παράθυρα των σπιτιών, των γραφείων, των μαγαζιών, να παρατηρώ το ντύσιμο, τη συμπεριφορά, τις κινήσεις, τη γλώσσα του σώματος των παιδιών που πάνε στο σχολείο, των ηλικιωμένων, των αντρών και των γυναικών που πάνε στις δουλειές τους.

Συχνά τυχαίνει η είσοδος ή η έξοδος απ’ αυτές τις πόλεις, από τις οποίες είσαι τελείως περαστικός, να συμβαίνει στις ακραίες ώρες της ημέρας, αργά την νύχτα μετά από μια συναυλία σε κάποια άλλη πόλη ή περίχωρο, ή νωρίς τα χαράματα, που συνήθως προσγειώνονται τα αεροπλάνα των πολύωρων πτήσεων. Η γοητεία του πρωτόγνωρου τις ώρες αυτές, είναι ακόμα πιο έντονη.

Είναι κι εκείνοι οι ατελείωτοι, μοντέρνοι αυτοκινητόδρομοι με τις εντυπωσιακές ανισόπεδες διαβάσεις και τις τεράστιες ταμπέλες, γρίφους, όλοι ίδιοι πια στις μέρες μας, είτε διασχίζουν τη χιονισμένη Ευρώπη, είτε τις αχανείς σπαρμένες με ζαχαροκάλαμα εκτάσεις της Νοτίου Βραζιλίας, είτε κατεβαίνουν κατά μήκος των ακτών της Ιβηρικής χερσονήσου, ακόμα κι εκείνος που ενώνει την Βομβάη με την Γκόα, όλοι ίδιοι πια, και ανάλογα την κάθε περιοχή με ένα αντίστοιχα ίδιο, μονότονο τοπίο να ξετυλίγεται πίσω από το τζάμι του πούλμαν ή του βαν για ώρες.

Κι όμως είναι τόσο ευχάριστα ποιητική η διάθεση που γεννούν μέσα μου ακόμα κι αυτά το μονότονα τοπία των σύγχρονων αυτοκινητόδρομων. Τόσο συχνά με κάνουν να βγάζω το σημειωματάριο μου και με άσχημα “κουνημένα” γράμματα, να γράφω ότι μου κατεβαίνει στο μυαλό σε σχέση με τη χώρα στην οποία βρίσκομαι, τους ανθρώπους που γνωρίσαμε, τη γλώσσα τους, τις αντιδράσεις τους στη συναυλία μας της προηγούμενης νύχτας, το πως ήταν τα καμαρίνια, τι είδους άνθρωποι ήταν οι διοργανωτές, οι βοηθοί τους, οι σερβιτόροι στο μέρος που φάγαμε, το φαγητό, οι γεύσεις, η γλώσσα, η επικοινωνία, η συνεννόηση, εύκολη ή δύσκολη, η θέα από το παράθυρο του ξενοδοχείου μας, οι ήχοι της πόλης ή της φύσης τριγύρω.

“Ακου τα κοκόρια”, με είχε ξυπνήσει ένα πρωί ο Στάθης, “εδώ στην Ανδαλουσία λαλούν κι αυτά βραχνά, σαν φλαμενγκίστες”. Ενώ οι φωνές των πλανόδιων πωλητών στην Ασία, μου θυμίζουν την Αθήνα των παιδικών μου χρόνων. Και είναι απέραντη η ησυχία των ολοκάθαρων Γερμανικών χωριών και πόλεων. Φοβιστικός ο ασταμάτητος βρυχηθμός των κυμάτων του ωκεανού. Ολόιδιες με των δικών μας οι φωνές, τα τραγούδια και τα χωρατά των ψαράδων, σε όλα τα παραθαλάσσια μέρη του κόσμου. Σαν Αφρικάνικοι ρυθμοί οι λαλιές των πουλιών της ζούγκλας. Παρόμια ή ενέργεια των Σαββατόβραδων, σε όλες τις άκρες του κόσμου, παρόμια τα πρωϊνά και τα απογεύματα της Κυριακής, οι λειτουργιές στους ναούς, τα τζαμιά, τις εκκλησίες, τα “νυφοπάζαρα” στις κεντρικές πλατείες των μικρών πόλεων.

Τόσο διαφορετικές ζωές, τόσο διαφορετικές φυλές και πολιτισμοί, αλλά και τόσο όμοιοι άνθρωποι. Κάπως έτσι, μέσα απ’ αυτά τα σημειωματάρια, βγήκαν και οι στίχοι για το “ταξιδοσκόπιο”.

Τα ταξίδια σε γεμίζουν με αισθήσεις. Σε πλουταίνουν, σου πλαταίνουν το βλέμμα, τη γνώση το νου και κυρίως την καρδιά. Σε βοηθούν να νιώσεις και κυρίως να αγαπήσεις τη διαφορετικότητα.

Κι ακόμα, σε ασκούν στις αντίξοες συνθήκες, σε κάνουν δυνατό, νικάς τη μαλθακότητα, τη στενοκεφαλιά, τον φανατισμό, τη συνήθεια, ξεπερνάς τις φοβίες σου, τους εθισμούς σου, την καταναλωτικότητα, έναν ακόμα εθισμό της εποχής μας. Στις μέρες μας πια, σκέφτομαι, αρκετά ταξίδια, είναι πλέον πιο φτηνά, από ένα καινούργιο μοδάτο αυτοκίνητο, από μια συσκευή τηλεόρασης, ή από ένα ακόμα νέο μοντέλο … κινητού.

Κι άμα δεν μπορώ; Αμα δεν τα έχω ούτε αυτά τα άχρηστα πολυτελή, αλλά ούτε καν τα βασικά; Αμα είμαι γεμάτος πραγματικές ανάγκες, πραγματικές δεσμευτικές υποχρεώσεις; Ταξίδι είναι τότε, σκέφτομαι , και μια βόλτα ως την άγνωστη αφετηρία ενός λεωφορείου στην άκρη της πόλης, ή ένα περπάτημα ως την κορφή του λόφου ή του βουνού, τόσο κοντά στα σπίτια μας, που μπορεί να το αναβάλλαμε συνεχώς εδώ και χρόνια. Οι παραλίες της Αττικής, τώρα το χειμώνα… η δύση στον Σαρωνικό, η ανατολή του ήλιου από τον Υμητό, ταξίδια είναι κι αυτά.

Και για τους ακόμα πιο “μυημένους” ταξίδι μπορεί να είναι και η απόλαυση και η μελέτη της μουσικής, το βύθισμα σε ένα βιβλίο, ένας ζωγραφικός πίνακας, ένα θεατρικό έργο, και ακόμα… η περιπλάνηση στα μυστικά του ίδιου μας εαυτού, του σώματος, του νου και των απέραντων δυνατοτήτων του. Ταξίδι είναι κι αυτό.

Επιμέλεια: Έλσα Γράψα