Despite these predilections, Stassinopoulou is no stranger to the folk idiom. Now she, and life/musical partner Stathis Kalyviotis are back with 13 often stunning takes on traditional songs from different regions of Greece, using a relatively spare palate to generate a full, textured sound, helped along by some judicious live looping. Kalyviotis’ plangent licks on the laoúto (island mandolin) encounter Indian harmonium, assorted frame drums, Stassinopoulou’s penetrating voice (sometimes filtered, but always sounding tailor-made for the material), and evocative samplings of provincial Greece such as surf, flocks of birds, the sonar-like hoot of a Scops owl, sheep-bells and cicadas. It is quite a struggle to single out a standout track but highlights include ‘Anamesa Nissirou’, ‘Kato Sta Dasia Platania’, with its dark subject matter and excellent laoúto solo, ‘Erhomai ki Esy Koimasai’, featuring Kalyviotis on backing vocals, and ‘Rodise I Anatoli’, with Stassinopoulou’s voice showcased against meaty harmonium.

Purists, as the liner notes predict, will be outraged, but this seems a respectful, even diffident, set compared to some of Stassinopoulou’s more outré past outings.

Marc Dubin

Region: Athens, Greece

Label: Riverboat UK Music, World Music Network

Release Date: June 18, 2012

This album evokes feelings of familiarity, belonging and inner soul-searching at once. This is the essence of the music of globetrotters Greekadelia Live Photoand intronauts, Kristi Stassinopoulou and Stathis Kalyviotis. That was also the message I treasured when I saw them live the summer before under the bright August moon in a majestic Greek island setting. They revoked in me that primordial call of investigating live, of travelling inside and outside at once – a constant research of life.

‘Greekadelia’ features a really original sound, different from most of the music filed under the ‘Folk’ or ‘World’ genres – yet most of the songs are familiar to most Greek people. In fact, the whole album is comprised by reworkings of traditional Greek folk songs, known as demotika (δημοτικά) – a culmination of the duo’s intensive touring and researching around Greece. Basically, all the songs come from different parts of the country (Thessaly, Epirus, Dodecanese islands etc.), representing different folk styles; however, everything sounds coherent under their characteristic approach.

‘Greekadelia’offers the intimate sound of the duo without the addition of extra musicians. While Kristi’s voice and Stathis’ lauto, the Greek lute, are treading on the scales of the traditional songs, there are other elements like the Indian harmonium or live looping that expand the sound spectrum into novel, psychedelic directions. There is an electronic aspect to their music that, oddly enough, contributes to their organic, minimalist folk with samples from nature, earthly timbres and reverbs. Numbers like the bucolic ‘Neratzoula Fountomeni’, the dubby ‘Erhomai Kai Esy Koimasai’ and the upbeat ‘ Rodo Tis Protanastasis’ are simply ecstatic.

‘Greekadelia’ builds on the success of their previous albums like 2003’s ‘The Secrets Of The Rocks’, which stayed 5 months at the Top 10 of the World Music Charts Europe or 2006’s ‘Taxidoscopio’ which was nominated for ‘The Wommie’ 2007 award. With more than 20 years in the alternative folk territory, the duo’s sound is maturing like old wine and if I take into account that ‘Greekadelia’ is already for the third month since its release in the top 10 and for the second month in a row at the number 1 spot of World Music Charts Europe it is probably their most successful effort to date.

Kristi and Stathis are unfolding the world’s beauty with their storytelling which we could put into our hearts if we wish to. They have chosen their own, lonely yet successful, path in today’s music, distancing themselves from any kind of hype scenes without being pretentious. We can just echo their voice for an exploration of our roots and although this call is directed mainly to the Greek youth, it also counts for every descendant of any living tradition. More than anything their music transmits that sense of frugality, emancipation and humble enlightenment – it manages to eradicate even the last remaining contrapositive forces between free-spirited Bohemianism and longstanding traditional enclaves.

Jordi Urpi

Cette collection de 13 chansons traditionnelles populaires appartenant à l’ancien répertoire hellénique, autant urbain qu’insulaire, connu sous le nom de “Demotika” est revue et corrigée de façon fort originale par Kristi et Stathis grâce à leur signature unique que certains spécialistes ont déjà décrit comme étant du “folk réinventé”. Pas étonnant si l’on considère qu’avec les instruments traditionnels couramment utilisés dans ce genre d’idiome (luth grec, bendir et harmonium), on retrouve également les échantillonnages, les boucles numériques et les remix maison de Stathis Kalyviotis habillant de façon toujours chatoyante et parfois surprenante la voix claire, chaleureuse, rassurante et ô combien expressive de Kristi Stassinopoulou.

Afficionados ardents d’électronica et de trip-hop malgré leurs séjours plus ou moins longs dans plusieurs ensembles de rock et même dans un groupe punk il y a de nombreuses années, Kristi et Stathis relèvent avec brio le défi majeur consistant à transformer de façon esthétique, originale mais radicale une tradition musicale fortement ancrée tout en la respectant avec suffisamment d’intelligence et de sensibilité pour que les puristes n’en fassent pas une crise d’apoplexie et que le résultat soit de toute beauté.

Pas évident me direz vous mais c’est pourtant ce qu’il se passe du début à la fin de cet album décidément hors du commun qui, j’en suis certain, vous emmènera dans un “ailleurs” que vous ne voudrez peut-être pas quitter tant il est agréable et confortant… Un voyage commençant avec la sirène et les consignes diffusée via un vieux haut-parleur par le capitaine d’un ferry allant on ne sait pas trop où et ponctué ensuite par des sons d’oiseaux, de bateaux et de cloches… Aucuns clichés dans “Greekadelia”, je vous en assure, mais on s’y croirait vraiment! Félicitations et efaristo Kristi et Stathis pour ce très bel album!

Dan Behrman

Stathis was ooit punkrocker die tegelijk ook de oude rebètikaomarmde, de niet altijd even succesvol met de gelijktijdige Amerikaanse blues vergeleken stedelijke muziek van de Griekse zelfkanters, die een dubbele bloei kende in het eerste deel van de twintigste eeuw (al is die zgn. ‘Piraeusstijl‘ maar een facet van de rebetika) Kristi leerde vroeg de byzantijnse hymnen kennen, de Orthodoxe a capella gezangen, maar werd beinvloed door alles wat er tijdens en vlak na de dictatuur der kolonels muzikaal leefde in Hellas, van Jefferson Airplane, Velvet Underground tot Patti Smith, van de dhimotikà (de volksmuziek, via zangeres Mariza Koch), de opkomende Griekse rock (rockband Socrates met gitarist Yannis Spatha) en de ‘Griekse Bob Dylan‘ Dionysis Savvopoulos, de invloedrijke klassieke pianist en componist Mimis Plessas en, vooral, toondichter van het kunstlied Manos Hadjid(h)àkis, vriend, medestander én tegenhanger van Mikis Theod(h)oràkis.

De invloed die Hadjidàkis toen had op de Griekse muziek kan nauwelijks overschat. Het ontdekken van nieuw talent was daar een exponent van. Het belette Kristi niet om, zoals zovele van de knappe zangstemmen, waar Griekenland toen zo in grossierde, tegelijk ook commerciele paden in te slaan. Zo vertegenwoordigde ze in 1983 haar land op het… Eurovisie Songfestival. Van zijn fouten leert men en eind jaren tachtig richt ze, ditmaal met Stathis, rockband Selana op. Die trad enerzijds op als begeleidingsband van jong gestorven Griekse rocker Pavlos Sidiropoulos, de eerste die Griekse teksten schreef. Anderzijds linkte Selana garage en psychedelica aan Griekse traditionele muziek. Ze hadden er een naam voor: ‘ethnopunk‘. Het laatste duwtje, de finale eye-opener gaven singer-songwriters Panayótis Kalantzópoulos en Evanthía Reboùtsika, die voor Selana een hoop songs schreven. Hun hedendaagse visie werkte als een katalysator.

Dat leidt tenslotte tot baanbrekende en goed ontvangen cd’s als ‘Yfandókosmos‘ (‘Geweven Wereld‘, 1997) en ‘Ichotrópia‘ (‘Klankleuren‘, 1999) Kristi en Stathis slaagden erin om generaties te overbruggen. De jongeren hadden tot dan toe niet veel moeten hebben van de ‘oubollige’ en aan ‘verkeerde politieke ideeën’ gekoppelde volksmuziek, maar kregen nu de kans om die dhimotikà te ontdekken in een volledig nieuwe, moderne setting. Die prachtige platen klokten ook die die jonge mensen naar de concerten. Met ‘Ta Mystikà ton Vrachon‘ (‘Het Geheim van de Rotsen‘, 2002) ging ook het buitenland overstag, en niet zo’n klein beetje. Die cd haalde de top van de World Music Charts Europe en bleef daar vijf maanden lang parmantig staan. Opvolger ‘Taxidoscópio‘ (‘Reisdagboek‘, 2006) was de eerste cd die ze thuis opnamen, waardoor ze volledige artistieke vrijheid verkregen. Hoewel Kristi daarna nog deelnam aan een boeiend project (‘Jinèkes stin Paradosi‘, ‘Vrouwen in de Overlevering (Traditionele Muziek)‘, 2009, samen met de allerbeste Griekse zangeressen) bleef het relatief stil rond het duo. Ze waren gewoon druk bezig met overal concerten te geven, soms voor een hoop volk, want ze beschikken over een hele band, maar sinds vrij korte tijd, sinds januari 2010 om precies te zijn, ook als duo in beperkte kring: zo deden ze verschillende malen de kleine Brusselse Art Base kunstgalerij aan, waar allerlei (akoestische) kunstvolle muzieksoorten aan bod komen via vaak grote namen in hun vakgebied. Veel Grieks, maar evengoed tango, Indisch klassiek, flamenco, enzovoort.

Sinds enkele weken is er ‘Greekadelia‘, een epitheton waarmee hun muziek ooit bedacht werd e dat ze graag overnamen voor de cd (Ian Anderson van fRoots bedacht ze), omdat het goed uitdrukt waar ze mee bezig zijn. Het ‘psychedeliseren‘ van de dhimotikà gebeurt, zo stellen ze het zelf graag voor, vanuit het respect voor die traditie. Wie de oudere cd’s kent, weet precies wat ze bedoelen. De nieuwe ‘Greekadelia‘ breit daar consequent een vervolg aan. Meer nog, je voelt hoe ze de benadering verfijnen. Dat de cd meteen weer naar de hogere regionen van dezelfde World Music Charts Europe schoot, heeft dus niet enkel te maken met de honger naar nieuw werk na een lange stilte. Ze namen de cd ditmaal op zonder hulp van buitenaf, in duo, zoals ze dat tegenwoordig steeds vaker doen. Dat maakt dat Kristi niet alleen zingt maar ook het harmonium bespeelt. Dat kocht ze in India, waar het, net als in Pakistan, niet van de muziekscène weg te denken valt. Ze verwijst daarbij ook graag naar Nico van Velvet Underground, en naar de beat poets als Allen Ginsberg, die het harmonium veelvuldig gebruikten.

Allerlei kleinere percussie, vaak van een onverwachte soort en komaf, behoren ook tot haar panoplie. Stathis heeft zich bekwaamd op de laoùto, de Griekse luit, maar daarnaast bespeelt hij de elektrische gitaar (doch niet op deze cd, blijkbaar), verwerkt hij samples en ‘veldopnames’ alom (in zijn buurt nooit een onvertogen woord zeggen! Smile, you’re being recorded!), die hij dan graag loopt. Het openende ‘Matia san kai dika sou‘ (we schrijven de titels zoals ze er staan al volgen we eigenlijk liever een andere transcriptie) is indicatief. Dit bekende volkslied begint met geluiden afkomstig van zeeschelpen (van Sofia Barki) en wordt doorspekt met samples van scheepsgeluiden en kapiteins van ferryboten. Wie in Griekenland ooit aan island hopping gedaan heeft, is vertrouwd met die door het hele schip over slechte luidsprekers schallende bevelen in langwijlig Grieks en schabouwelijk Engels. Die traditie verdwijnt want ook die commando’s komen tegenwoordig uit de computer. En het vliegtuig vervangt steeds vaker de ferry. Maar het schept een sfeer van ‘we gaan op reis‘.

De plaat dwaalt inderdaad doorheen het Griekse vasteland en zijn duizenden eilanden (waarvan er eigenlijk maar zo’n tweehonderd bewoond zijn) Want zijn er massa’s liederen die tot het ‘groepsgevoel’ van elke Helleen behoren, er zijn ook streekgebonden dansritmes en songs. Het volgende lied, bij voorbeeld, komt uit de Dodecanese, de groep van de twaalf eilanden. Dat ‘Anamesa Nissirou‘ ademt al een heel andere, klaaglijke atmosfeer dan de opener: een schip verkeert in nood, men bidt tot Maria, de dood vertoont haar akelig gezicht. Zeegeluiden maken het dramatisch kader compleet. Alles kan. Meditatief en vol verlangen (naar de afwezige geliefde persoon of het ouderlijk gebied dat men moest verlaten, een vast thema in de Griekse liederen, gezien de emigratie, de volksverhuizingen, het verplicht in dienst gaan van de oudste zoon in het Turkse leger, het afscheid van de bruid bij het huwelijk, enzovoort), vrolijk en vol levensvreugde, of repetitief als in ‘Rodo tis Protanastasis‘, alle stemmingen komen aan bod.

Het gekozen repertoire zal de liefhebber van dhimotikà niet verbazen, maar het is goed dat deze liederen een breder publiek bereiken: ‘Me gelasan ta Poulia‘, ‘Halassia mou‘, ‘Mes tou Aegeou ta Nera‘ behoren tot het collectieve geheugen van de Grieken evenals ‘Nerantzoula Fountomeni‘ dat tot ver buiten het Griekendom bekend raakte als ‘Neranzoula‘ via ‘Odes‘, de eerste van twee platen waarop actrice Irène Papas (Irini Papà voor de Grieken) samenwerkte met Vangelis Papathanassiou. Er zit zelfs een slepende amanès tussen (klaaglijk lied waarbij de kreet ‘amàn‘ de woorden onderstreept, tijd wint om de volgende improvisatie voor te bereiden of gewoon dient om de virtuositeit van de zanger te demonstreren), ‘Marenomai‘. Ook zeer fraai is de patinadha, het Klein-Aziatische staplied ‘Erhomai ki esy Koimasai‘, met Stathis’ tweede stem als byzantijnse bourdontoon.

Dertien nummers geven meer dan zestig minuten muziek van de bovenste plank, met liefde gemaakt door artiesten met een missie. Je kan veel slechter vinden dan ‘Greekadelia‘. Het zit erin dat het duo binnenkort weer in Brussel neerstrijkt. Vorige maal speelde ze al heel wat uit dit repertoire… naast bij voorbeeld een eigen versie van ‘Carey’ dat Joni Mitchell in Màtala op Kreta schreef. Sidirópoulos’ ontmoeting met Joni op Kreta gaf hem de boost om zich definitief op de muziek te storten en op zijn beurt inspireerde hij Kristi en Stathis ten tijde van Selana om op het ingeslagen pad verder te gaan. De wereld is klein en alles keert terug! Laat u daarom bekoren door liederen die hun oorsprong vonden in onooglijke Griekse dorpen en afgelegen eilanden. Dan bent u zeer modern.

Antoine Légat

Greekadelia: Not Your Grandma’s Bouzouki Trip

Into this chasm steps the duo of the “Greekadelia” project: vocalist Kristi Stassinopoulou, who also occasionally plays percussion and harmonium, and Stathis Kalyviotis, who plays the lauta (a Greek lute) and mans the looping and sampling. The two first met in Athens’ punk scene in the 1980s. These days, however, Stassinopoulou and Kalyviotis are plunging back into Greek traditional music – and then twisting those tunes for the 21st century, using a baker’s dozen of demotika (traditional folk songs) from all around Greece as their ground and inspiration. But thankfully, this isn’t your grandmother’s bouzouki-driven nostalgia trip. Instead, what Greekadelia produces is fresh, modern and imbued with a palpable sense of “fight.” The punk sound is gone – but definitely not its spirit. Some of their tracks are based on rare grooves, like “Rodo tis protanastasis.” It’s a song that I’ve only encountered through recordings by Alekos Karavitis, a musician from Crete who was born in 1904, died in 1975, and who played the ultimate Cretan instrument, the lyra: a small, three-stringed, bowed fiddle. There’s something so primal and driving about the lyra, both in its smoky voice and in the ultra high-energy dance rhythms often associated with it – and somehow, that translates beautifully to the Greekadelia project. For “Rodo Tis Protanastasis,” Stassinopoulou bends her often ethereal voice into a smoky trail framed by a driving club beat. This is modern music, no doubt about it; but that Cretan DNA is still embedded in each thump. It’s rare that such old-new mixes work so incredibly well, and it’s totally heartening to hear this Greek duo revisit their roots in inventive ways. A single album won’t wipe Greece’s blues away, but maybe – just maybe – Greekadelia has something to teach the politicians: how to push forward while honoring the past.

Anastasia Tsioulcas, npr music

The Greek duo set traditional demotika songs for harmonium and lauto, then pump them up with samples

With a blast of a seashell horn and a mangled announcement from a ferry captain, Stassinopoulou and Kalyviotis set off on a tour of Greece, setting traditional demotika songs for harmonium and lauto (the Greek lute), then pumping them up with samples. Ships sink, birds sing in the night, the inevitability of death is confronted, all to relentless intricate lute patterns and Stassinopoulou’s keening siren singing.

David Honigmann

There has been little good news from Greece in recent months, so it’s great to find a Greek duo doing inventive, contemporary re-workings of traditional songs.

Kristi and Stathis are not exactly newcomers – they once played together in a punk band, and have recorded a series of albums including the European bestseller The Secret of the Rocks – but for this set they are working by themselves, with Kristi’s cool, clear vocals backed by lauto, the traditional Greek lute, Indian harmonium (it seems they were influenced by Nico and the Velvet Underground), along with samples and electronica.

The traditional demotika songs come from the Greek islands, and right across the country, but are now transformed into a sometimes edgy, rhythmic style that veers from slow, drifting songs to the stomping Rodo Tis Protanastasis, which is driven on by an insistent sampled bass line. A highly original, compelling set.

Robin Denselow

This album – like June Tabor & Oyster band’s Ragged Kingdom - was catalysed by that night, just Stassinopoulou and Kalyviotis, the former on harmonium and percussion as well as vocals, the latter on lauto (Greek lute), live looping and electronics, performing a set of tunes from the rural Greek demotika tradition. As the album’s title suggests, these are not straightforward interpretations – Greece’s branch of the Folk Police will no doubt be issuing a warrant as I write – but the delivery and arrangements are pleasingly understated and clearly made by people who love the material. Kristi’s voice quite rightly takes centre stage and it really is a thing of beauty, neither florid nor overly dramatic, she just sings these songs of love, longing and loss like she means every word. The electronics and looping don’t get ideas above their station, adding a little colour or a beat to the overall sound. I like things best when they’re slow and haunting, as on Halassia Mou and the closing Rodise i Anatolie which features just Kristi and her harmonium.

A low key gem that promises much for the duo’s planned UK tour later this year.

Jamie Renton

“Reinvented folk” is how these young musicians like to describe their art, but with its ancient vocal undertones their down-home reinvention goes back to the music’s source. They set urban demotika, sailors’ songs and village sagas to traditional Greek lauto, an Indian harmonium and frame drums, which they soup up with the aid of live looping.

Michael Church