Von Sandra-Isabel Knobloch

Exotik kann nicht nur für fremdländische, sondern auch für außerge- wöhnliche Menschen stehen. Zwei Prachtexemplare davon waren am Dienstag im Rahmen der 21. Künstlerinnentage in der Neuen Welt zu bestaunen.

Das griechische Duo Kristi Stassinopoulou und Stathis Kalyviotis hat den Abend zu etwas ganz Speziellem gemacht. Ein Abend mit Musik, auf die sich die Zuhörer einlassen mussten, um die ganze Schönheit der Stücke zu begreifen. Die beiden sind ein eingespieltes Team, schließlich stehen sie schon seit den 80er Jahren gemeinsam auf der Bühne. Und den Geist von damals, als sie noch in einer Punkband spielten, haben sie sich bis heute erhalten: Kristi Stassinopoulou und Stathis Kalyviotis haben eine gewisse rebellische Haltung an sich in ihrem Auftreten und insbesondere in ihrer Musik.

Seit den 90er Jahren beschäftigt sich das Duo mit zeitgemäßen Interpretationen traditioneller griechischer Lieder aus den verschiedensten Landstrichen und Volksgruppen. Unter dem Titel „Greekadelia“ ist 2012 ihr fünftes Album erschienen und daraus machen die Ausnahmemusiker eine Live-Performance der beson- deren Art. In ihren „elektro- akustischen“ Arrangements bedient sich Stathis Kalyviotis neben seiner virtuos gespielten Laouto, dem klassischen griechischen Saiten-Begleit- instrument, der Technik von Groove-Sampling und Live- Looping. Somit schafft er eine Soundlandschaft, welche den Gesang seiner Bühnenpartnerin wunderbar untermalt.

Fans von Erika Stucky, die schon häufiger in Ingolstadt zu Gast war, werden Kristi Stassinopoulou genauso lieben. Sie ist gleichfalls ein musikalisches Gesamtkunstwerk mit freakigen Zügen. Stassinopoulou ist jedoch nicht nur Sängerin, sondern auch Lyrikerin, sie nimmt das Publikum mit auf eine musikalische Reise zum besseren Ver- ständnis für das hiesige Publikum textlich mit Geschichten auf Englisch oder Deutsch unterstützt. Dazu spielt die Weltmusikerin ab und an auf dem indischen Harmonium sowie auf diversen Rahmentrommeln.

Diese Mischung aus ganz ursprünglichen traditionellen Instrumenten und der moderne experimentellen Elektronik macht das Konzept des Duos aus. Es funktioniert in leisen Stücken genauso wie in flotten Nummern. Hier finden sich byzantinische Textzeilen genauso wie Rembetiko, griechischer Blues mit orientalisch improvisiertem Gesang. Kristi Stassinopoulou und Stathis Kalyviotis verschmelzen erfolgreich alte griechische Rhythmen und Soundfarben mit psychedelischen Ambient Ele- menten – einfach hörenswert!

English translation by Matthias Hardte

A psychedelic musical trip through Greece

Greek duo Kristi Stassinopoulou and Stathis Kalyviotis performing on Ingolstadt’s Neue Welt stage

Exoticism is normally associated with faraway countries, but it can also be found in persons who are special in a certain way. Two specimens for whom this is certainly true could be marvelled at on Tuesday on Ingolstadt’s Neue Welt stage as part of the 21st female artist festival.

The Greek duo Kristi Stassinopoulou and Stathis Kalyviotis succeeded in making this a special evening indeed – one where the audience were best served when letting themselves be immersed in the music to fully appreciate the sheer beauty of the songs. The couple of musicians are a well attuned team, having played together since the eighties. And they have certainly retained the spirit of those days when they were performing in a punk band. There is something rebellious about Kristi Stassinopoulou and Stathis Kalyviotis – about their appearance on stage and even more so about their music.

Since the nineties, the duo has been working on the contemporary interpretation of traditional Greek songs from all parts of their country and its different ethnic groups. Their fifth record is titled “Greekadelia” and was launched in 2012. Taking it to the stage, the two exceptional artists turned the material into an extraordinary live performance. For their “electro-acoustic” arrangements, Stathis Kalyviotis plays the laouto – a traditional Greek string instrument – but uses also groove sampling and live looping techniques. The result is a soundscape that is the perfect background to his partner’s voice.

Any fan of Erika Stucky, who has performed in Ingolstadt several times, will also love Kristi Stassinopoulou – after all she is also a highly artistic musical act with an alternative edge. But Stassinopoulou’s credentials go beyond singing: she is also a poet taking the audience on a musical trip. For better understanding by the locals, she recites also in German and English. Stassinopoulou plays the Indian harmonium and various kinds of frame drums with many of their songs.

This mixture of age-old, traditional instruments and modern, experimental electronica is the duo’s underlying concept. It does the trick both in soft tunes and in more dynamic pieces. Their songs feature Byzantine elements as well as rembetiko, the Greek blues with often improvised songlines in the style of Asia Minor. Kristi Stassinopoulou and Stathis Kalyviotis are successful in blending old Greek rhythms and sounds with psychedelic ambient elements. Make sure to listen in!

Roots music and modern sounds: Kristi Stassinopoulou and Stathis Kalyviotis presented their “Greekadelia” record at Ingolstadt

Grieks folkduo hondsfier over hun rol als ‘bruggenbouwers’ over de generaties en de culturen heen. (Concertverslag)

Kristi Stassinopoúlou & Stathis Kalyviótis in Art Base in de Zandstraat 29 te Brussel op zaterdag 17 april 2010.

De aankondiging als ‘Greekadelia Folkduo’ maakte wellicht niet veel duidelijker, maar aan de fans van Griekse muziek en folk in het bijzonder hoef je Kristi Stassinopoúlou & Stathis Kalyviótis nauwelijks voor te stellen. Opnieuw slaagde Art Base erin om een grote Griekse naam te vinden voor concerten in de kleine kunstgalerij. Net als bij Savina Yannàtou gaat het om musici die in eigen land en ook daarbuiten grote zalen vullen, zij het dan meestal met band. Stassinopoúlou & Kalyviótis traden zelfs uitsluitend in grotere formatie op tot januari van dit jaar. Toen werden ze in Londen gevraagd en omdat de groep niet kon, maakten ze van de nood een deugd. Tot hun eigen verbazing werkte wat ze deden ook als duo, zelfs als dat betekent dat Stathis daar vier tot zes handen voor nodig heeft. Kristi maakte er in het begin van het concert een grapje rond, hoe Stathis in de Indische god Shiva zou veranderen.

Wij hadden gereserveerd voor het tweede concert op zaterdag, in de mening dat het twee dagen storm zou lopen. Maar dat was niet het geval: te weinig naambekendheid bij de Belgen, al iets moeilijker voor vele Brusselse Grieken. Vrijdag was er het eerste optreden. Er waren naar verluidt toen niet zoveel toeschouwers, maar die kwamen wel op zaterdag terug en daardoor verdubbelde het aantal, wat de sfeer altijd ten goede komt. We hadden het geluk om bijzonder vroeg in Art Base aan te komen en maakten daardoor de ‘soundcheck’ mee, t.t.z. het duo was aan het jammen en beleefde zichtbaar veel plezier aan het experimenteren en ‘uittesten’ van een Indische mantra met vocalises en harmonium van Kristi en met Stathis op akoestische en elektrische gitaar. Het was een concert waard. Ze hielden pas op toen vrienden binnenkwamen.

Voor het imposante verleden van beide artiesten verwijzen we graag naar de zeer recente en omstandige bio die je vindt op dé site voor liefhebbers van Griekse muziek, www.skopos.be . Het blijkt dat Kristi en Stathis een gelijkaardige evolutie meemaakten als zoveel tijdgenoten, die ‘volhardden in de boosheid’: na een eerste loopbaan met commercieel succes, die eindigt als ook het succes uitdooft, komt er een periode van zoeken, van grenzen en mogelijkheden verkennen wat dan uitmondt in een nieuw evenwicht. De artiest vindt zijn/haar dada, een unieke stijl of invalshoek die goed aansluit bij de eigen muzikale persoonlijkheid. Stathis was ooit punkrocker, maar dan één die ook thuis was in de rebètika, Kristi vertegenwoordigde Griekenland op het Eurovisie Songfestival in 1983 (14e op 20… een ‘Belgische’ score!): ook dat is een vorm van leergeld betalen.

In haar vroege jaren kwam ze in contact met zeer diverse muzieksoorten: de Atheense leerde in het zuidelijke Kalamàta, waar ze hele zomers verbleef, Byzantijnse hymnen kennen (het enige wat er daar in die tijd aan muziekleven bestond, blijkbaar) maar luisterde er evenzeer naar de radiostations van de Balkan, het Midden-Oosten en Afrika. De Egyptische Oum Kalsoum was haar dus al even vertrouwd als de componist van Orthodoxe hymnen, Petros ‘Lambadàrios’ Peloponnísios, de ‘Griekse Bach’. In het Athene van het eind van de sixties streken dan de hippies neer: die brachten JEFFERSON AIRPLANE mee, en van daar ging het naar VELVET UNDERGROUND en nog later Patti Smith. Maar Kristi luisterde ook intens naar de dimotikà, de volkse muziek, al werden die in die tijd gelinkt aan de gehate kolonels en streek ze daarmee haar jonge tijdgenoten tegen de haren in. Ze onderging de invloed van de grote ethnomusicoloog Simonas Karas, van de ‘Griekse Dylan’ Dionysis Savvópoulos en van de één der diva’s van de dimotikà, Mariza Koch. Nog een sleutelfiguur, componist en pianist Mimis Plessas ‘ontdekte’ haar stem. Tegelijk leerde ze tot twee maal toe dat musical en (muziek)theater niet haar ding waren. Om maar te zeggen dat Kristi een uitermate brede waaier van invloeden absorbeerde.

Zoals bijna iedereen kwam ze in de vroege jaren tachtig in contact met de reus onder de groten, Manos Hadjidàkis. Die had in de smiezen dat Kristi een bijzonder talent was. Met het verschijnen, in 1986, van haar eerste eigen plaat, ‘Kristi Stassinopoúlou‘, waar ze de teksten zelf van schreef, leek ze finaal de pop en rockrichting uit te gaan. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan: in 1989 richtte ze met de tien jaar jongere Kalyviótis de rockgroep SELANA (‘Maan’ in Oud-Ionisch) op. Dat was een beslissende stap omdat Selana af en toe optrad als de begeleiders van de jong in 1990 gestorven, zeer geliefde en invloedrijke Pavlos Sidirópoulos, de eerste Griekse rocker die ook Griekse teksten hanteerde (als we even Savvópoulos niet als ‘rocker’ beschouwen) Anderzijds speelde Selana zelf een stijl die ze zelf ‘ethnopunk’ doopten, een confrontatie van garagepunk met psychedelica en Griekse traditionele muziek! Daarmee was de… toon gezet.

1992 markeert het begin van de samenwerking met zielsverwanten Panayótis Kalantzópoulos en Evanthía Reboútsika. Die twee kwamen een tiental jaar geleden trouwens op Sfinks festival, samen met topzangeres Elly Paspalà. De twee singer-songwriters schrijven bijna alles van de cd ‘Sti Limni me tis Parapôunes’ van Kristi en haar mensen. In de jaren negentig schrijft Kristi twee… bestsellers, want ook op literair vlak is ze actief. Maar het is de cd ‘Yfandókosmos’ (‘Geweven Wereld’) van 1997 die het werk brengt dat in binnen- en buitenland zo goed onthaald wordt: traditionele liederen (en lange niet alleen Griekse!) naast volledig eigen werk met teksten van Kristi. Dit wordt het waarmerk van de samenwerkende genootschap. Op ‘Ichotrópia’ (‘Klankkleuren’, 1999) komt er elektronica erbij, maar het duo behoudt het overzicht. in de kern blijft het dimotikà. Typevoorbeeld is het nummer ‘Sol Invictus’, dat live nooit ontbreekt: eigen tekst en muziek, maar onmiskenbaar ook Noord-Grieks en oosters tegelijk. Dat zorgt voor het merkwaardige fenomeen dat het duo over de generaties heen gewaardeerd wordt.

Kristi: ‘Waar gewaardeerde dimotikà stemmen als Mariza Koch, Yota Veï en Xanthíppi Karathanàssi zo goed als uitsluitend de oudere generatie bereiken, komen naar onze concerten ook punks, fans van grunge en ga zo maar door. Als die via onze muziek ertoe komen naar het ‘oorspronkelijke’ te gaan zoeken, en dat gebeurt effectief, hebben we ons doel bereikt.’ Dank zij deze benadering en met de steun van de internationaal denkende, dynamische en visionaire talent scout Thalia Iakovídou steekt het duo al snel de landsgrenzen over (wat zelden gebeurt met de toch zo ‘hermetische’ en zelfgenoegzame Griekse artiesten) Op de volgende platen zet de trend zich door: met ‘Ta Mystikà ton Vrachon’ (‘Het Geheim van de Rotsen’, 2002) leerden we Kristi en Stathis (eindelijk!) kennen (we schreven indertijd een lovende review voor Rootstown Music zaliger) en de plaat werd zowaar één op de World Music Charts Europe (samengesteld uit de keuze van vaklui uit 23 landen) om maandenlang in de top te kamperen, een zeker teken dat de aanpak aansloeg.

Thalia, die we zelf heel goed gekend hebben en wier aanpak we in Hellas nu deerlijk missen, stierf in 2004 aan kanker. ‘Taxisdoscópio’ (‘Reisdagboek’, 2006) betekende weer een volgende stap: alles werd nu thuis ingespeeld, opgenomen en geproduceerd, maar toch was er plaats voor heel wat jonge, veelbelovende muzikanten als Stelios Petràkis. Sinds die tijd trekken ze de wereld rond, zonder het thuisland te vergeten. Ze hebben wel hun eigen trekjes: geen televisie voor Kristi. Misschien is dat te ‘danken’ aan de eerdere slechte ervaringen met het medium? Sommige liederen brengen ze principieel niet live omdat die verbonden zijn aan Thalia. Stathis heeft zijn opname apparatuur constant in de aanslag. Die opnames verwerkt hij dan in concerten (je moet opletten wat je zegt in hun buurt, zeggen ze zelf!) en inderdaad, geregeld duiken stemmen op, die zorgen voor de juiste sfeer tijdens een lied. We vermoeden ook dat ze nooit twee keer iets op dezelfde manier spelen: arrangementen worden voortdurend hernieuwd, aangepast aan de omstandigheden.

Op geluidsdrager is het laatste wapenfeit de bijdrage van Kristi aan de merkwaardige ‘Jynèkes stin Paràdosi’ (‘Vrouwen in de Traditie’, 2009) waarop de werkelijk allerbeste Griekse zangeressen verzameld zijn (Melina Kanà, Nena Venetsànou, Glykería, Lizeta Kalimèri, Alkistis Protopsàlti, Marió, Yota Veï, Savina Yannàtou…) Het zijn niet noodzakelijk allemaal dimotikà zangeressen, zeker niet, maar het volkse is geen zaak van instrumentkeuze of stilistische opties, wel van een grondhouding, een benadering. Ondanks het gebruik van ‘oneigenlijke’ instrumenten als het harmonium, naast ‘traditionele’ luiten, gitaren en typisch Griekse percussie, ondanks het gebruik van samplers en elektrische gitaren is wat Kristi en Stathis doen in essentie ‘volksmuziek’, ‘hedendaagse folk’. Niemand maakt zich toch zorgen over het gebruik van de cajon in de flamenco, terwijl dit Zuid-Amerikaanse instrument pas door Paco De Lucia in de flamenco werd geïntroduceerd?

Het concert van de zaterdag begon al meteen met een ‘stunt’: Kristi had lang geleden een liefdeslied van Thracische oorsprong leren kennen, waarin de ‘zanger’ beloofde ‘nooit meer te zingen’. Dit lied had ze gevonden in veldopnames van onbestemde afkomst: meteen was de schoonheid van het lied haar opgevallen, maar het was pas toen ze realiseerde dat de ik-persoon een… priester was, dat ze begreep waarom die man niet meer wilde ‘zingen’. Opgenomen ritmes ondersteunen hier de luit en het harmonium, maar je hoort die niet eens, zo in de ban raak je van deze wellicht eeuwenoude hymne. Elk lied becommentariëren zou ons te ver leiden, al waren ze stuk voor stuk om één of andere reden bijzonder te noemen. In het eerste deel kregen we het al vermelde en zeer indrukwekkend gebrachte ‘Sol Invictus’ (geïnspireerd door wat Kristi las over zonne- en soldatengod Mithras) direct gevolgd door ‘Kanelloriza’ (‘Wortel van de kaneelboom’) dat een als een soort ‘ritournelle’ opgebouwd is. Het is een melodie uit Byzantijnse tijden (zeer oud dus, maar voor één keer niet religieus), waarin de schoonheid van een meisje verheerlijkt wordt, meisje dat dan ook uit de zon moet blijven om haar huid niet te beschadigen, zowat het omgekeerde van ‘Sol Invictus’ dus.

‘Ta Mystikà ton Vrachon’ ontbreekt niet, maar verrassing is wel… ‘Carey’ van Joni Mitchell (uit haar briljante album uit 1971, ‘Blue’) Wie zich afvraagt wat het verband is met Hellas, moet weten dat die song geschreven werd met het Zuid-Kretenzische Màtala, lange tijd pleisterplaats van de hippies die zich in de krijtrotsen vestigden, als decor (‘The wind is in from Africa…’ en ‘Beneath the Matala moon…’) De al vermelde Sidirópoulos zei dat zijn ontmoeting met Joni aldaar het keerpunt in zijn leven was, dat hij koos voor de loopbaan die hem daar en dan, helaas te kort, aangereikt werd. Kristi‘s benadering doet denken aan Joni, maar toch legt ze er een eigen accent in. Kristi switcht het harmonium geregeld met o.a. een volwaardige gitaar maar met een vreemde driehoekige en heel kleine klankkast (naar het schijnt ontworpen om de gitaar ‘reisvaardiger’ te maken), een opgenomen Indische tanbur, sfeervolle geitenbellen, zilia (belletjes) en percussie als een defi (tamboerijn) Stathis bespeelt naast luit en gitaren de darboeka. Maar hij slaagt er ook in uit elektronica muziek te halen door klanken en samples te combineren, wonderlijk als je er zo dicht bij zit.

Het tweede deel is zo mogelijk nog boeiender. Kristi staat bekend om haar vertelkunst en al wijdt ze nooit uit, je krijgt als toehoorder alle gewenste informatie (en wat je je nog afvraagt, vraag je dan maar achteraf!) We noteren een sfeervol ‘The Edge of The Horizon’ (uit ‘Ichotrópia’), gevolgd door een traditioneel en romantisch Klein-Aziatisch lied dat Kristi bracht met een waterval aan melismen (ook die oriëntale stijl kent geen geheimen voor haar) Daarop ‘Diamandoúla’, een Macedonische ballad, die haar de idee ontlokt dat vele van die oeroude liederen de tabloids van hun eigen tijd waren. In ‘Kalima’, genoemd naar de wind uit de Sahara, horen we hele hoge vocale uithalen in berberstijl en wordt er een gnaoua trance opgeroepen. Zo gaat het voortdurend af en aan. Jammer dat deze rijkdom slechts door een handvol mensen aanhoord wordt, denk je dan, temeer daar het niet makkelijk moet zijn om deze rasartiesten weer naar hier te krijgen.

In de bisnummers horen we ‘Jaffa’, over hoe Kristi in tempore non suspecto Israelische en Palestijnse gezinnen samen zag spelen en picknicken op het strand. ‘There was some HOPE then’. Die hoop meen je ook te horen in de oriëntale tonen van de luit. Ze sluiten af met het traditionele en al even ‘hoopgevende’ ‘Mera Mèrose’, ode aan de zonsopgang boven de Egeïsche Zee na een nachtelijke glèndi, Grieks feest, ook bekend in de versie van o.a. Yannàtou met PRIMAVERA EN SALONICO. Op YouTube vind je hun versie n.a.v. de viering in het Londense Roundhouse van 30 jaar fRoots magazine op 22 januari van dit jaar. Dat was trouwens de in de eerste paragraaf vermelde ‘maiden trip’ van Kristi Stassinopoúlou & Stathis Kalyviótis!

In de gesprekken achterna valt het op dat Kristi hondsfier is over haar rol als ‘bruggenbouwer’ over de generaties en de culturen heen. Heel haar leven ademt muziek. Ze praat nu al over wat ze gaat doen aan muzikale studies als ze ooit niet meer in staat is te toeren! Zelden zo’n vurige ‘liefdesverklaring’ aan een passie gehoord. We krijgen zelfs persoonlijk advies, dat we in oktober naar het eiland Hydra (waar ooit Leonard Cohen nog woonde) moeten gaan voor de jaarlijkse bijeenkomst van degenen die zich met rebètika bezig houden.

Antoine Légat (26 04 10)

PS Met dank aan Luc Pardon van Skopos en Frans De Clercq van Art Base.

Kristi Stassinopoulou

Manresa, Plaça Porxada

4 de noviembre de 2006

Después de asistir al estreno ¡mundial! de su nuevo espectáculo, Taxidoscopio, los pobres que no habíamos visto nunca a Kristi Stassinopoulou en concierto tuvimos que salir un rato al aire frío de la noche manresana para recobrar el pulso. Porque en el contexto de una feria de música tradicional, viniendo ella, como viene, de Grecia y teniendo algunos el universo reducido que tenemos, dimos por hecho que rembétika, que sonido mediterráneo, que liras… Cosas dulces, en fin. Los instrumentos que había sobre el escenario no hacían tampoco sospechar nada anormal: una gaita griega (¡oh, qué bonito!), un saz, un harmonium… Todo correcto hasta que apareció ella. Y entonces entendimos el concepto de ethno-punk. Si conocéis las versiones de rembétika que hace Diamanda Galas, sabéis por dónde van los tiros: la dramatización de la música a base de sonidos saturados al máximo, combinando electrónica con gaitas post-modernas, liras cretenses psicodélicas y cantos bizantinos experimentales. Música rock, maneras punk, intención contemporánea: música del presente pero llena de pasado, arriesgada sin necesidad de pose y sin complejos. Sencillamente ¡alucinante!

// Brigitte Vasallo

La Razon – Review

The Secret of Performing Live

Alamar:

Kristi Stassinopoulou. Venue: La Alcazaba de Almeria, 18-6-2004

“A Gathering of Mediterranean Cultures” is the slogan for this festival, which continues to be a great success the fifth time round. This year the spectacular Alcazaba venue, situated right next to the sea, hosted musicians from around the Eastern Mediterranean including Greek singer, Kristi Stassinopoulou, whose work is becoming known in Spain. The Resistencia label released Kristi’s first two albums “Ifantokosmos” and “Echotropia”, which drew a lot of attention.

Kristi along with composer / guitarist Stathis Kaliviotis, her principal “partner” in music, performed songs inspired by traditional Greek music, with touches of sixties’ psychedelic rock provocation . After all, Kristi started her career singing covers of Jefferson Air Plane songs and their singer, Grace Slick, along with Nico of Velvet Underground, and Patti Smith are her idols.

Secrets and Rocks:

It is a bit old hat to say that “we all cried when listening to Velvet”, but Kristi affected us all. “Secrets of the Rocks” followed, (already released in Spain under the same label) where she appeared to be making a new wager. In this third album the edges have been smoothed out, but something of the freshness and vigour has been lost as a result of overproduction.

At this concert in Almeria, Kristi, with a five member band led by Kaliviotis, interpreted some of the songs from the “Secrets of the rocks” (six new songs and nine older ones) with their essential force and originality. The intimate atmosphere conveyed by her songs was transformed into molten lava. Kristi Stassinopoulou is a dynamic artist who is constantly evolving and who is well worth watching. In concert nothing can contain her energy. She managed to captivate the audience.

Javier de CAMBRA

La Razon

El Secreto del Directo

Alamar.

Kristi Stassinopoulou. Lugar: La Alcazaba de Almería. 18-VI-2004.

“Encuentro de las Cultura Mediterráneas”, es el lema de este festival, cuya quinta edición sigue viento en popa. Esta vez el suntuoso espacio de la Alcazaba, con el mar a los pies, albergaba música del Mediterráneo oriental con una cantante griega, Kristi Stassinopoulou, cuya obra ha podido ser conocida en España. El sello Resistencia distribuyó dos primeros discos de Kristi, “Ifantókosmos”, y “Echotropia”, llamaron la atención.

Con Stathis Kaliviotis, compositor y guitarrista como gran “partenaire” musical, la Stassinopoulou ofrecía canciones inspiradas en la tradición griega que contaban con la acometividad del rock psicodélico de los 60. No en vano Kristi comenzó su carrera haciendo versiones de Jefferson Air Plane y su cantante Grace Slick, Nico (Velvet Underground) y Patti Smith son sus grandes iconos foráneos.

Secretos y roca.

Es un poco rollo ya lo de “todos nos hemos criado escuchando a la Velvet”, pero en Kristi da muy buenos resultados. Luego vino “El Secreto de las Rocas” (ya editado aquí por el mismo sello) en lo que parecía ser una nueva apuesta. En este tercero se han limado las aristas, se ha superproducido, y a estos oídos, algo se ha perdido de frescura y vigor.

En este conciero almeriense, Kristi, con un quinteto comandado por Kaliviotis interpretó parte del temario de “El Secreto de las Rocas” (seis canciones y nueve de las anteriores) con la fuerza y la originalidad fundacionales. Las atmósferas íntimas de sus composiciones se convertían aquí en lava volcánica. Kristi Stassinopoulou es una artista en plena evolución y ebullición y bien vale la pena seguirle la pista. En concierto, es difícil que nada sujete su brío. Consiguió rendir al público.

Javier de CAMBRA

Folk-rock siren Kristi Stassinopoulou at “Südwind” in the Tafelhalle

“When you’ve spent some long, light-flooded days in silent coves on the beach, played music happily together according to the rhythm of the tides while watching the waves, you really don’t see why you should go back to town with its dark buildings” tells us the siren of Greek folk-rock, Kristi Stassinopoulou, when we discuss the making of her CD “The Secrets of the Rocks” after she has just ended her exciting, energy-laden concert in the Nürnberger Tafelhalle to the same theme.
To Kristi Stassinopoulou, who lives in Athens, apartments and flats are “cages for our energy”. Consequently, the singer reminiscent of Patti Smith likes to stage herself with widely spread arms “like a bird on the horizon” who seeks to break the cage’s bars with power and intensity. It is this longing for nature, combined with the knowledge of the ecological disaster taking place, that is conveyed by the rocking space sound with U2-like guitars and elements borrowed from the legendary hippie jazz-rocker Gong. Stassinopoulou has sharpened the sound of her previous CD “Echotropia” (2001) by paradoxically using the electronic arsenal of the third-last generation. Live on stage, she follows the “Eight Miles High” aesthetics of the Birds – no doubt the most freaked-out figures in psychedelic folk-rock of all times – but also the latest bands of Spanish singers: Ojos de Brujo, Amparanoia and the Valencian band L´Ham de Foc.

Spark

Folkrock-Sirene Kristi Stassinopoulou beim “Südwind” der Tafelhalle

Nach langen, lichtdurchfluteten Tagen an stillen Buchten am Strand, wo man hochzufrieden mit Blick aus die Wellen zusammen nach dem Rhythmus der Gezeiten musiziert, weiß man gar nicht mehr, warum man in die Städte und ihre dunkel Häuser zurückkehrt erzählt die kleine griechische Folkrock-Sirene Kristi Stassinopoulou nach ihrem mitreißenden Hochenergie-Konzert in der Tafelhalle von der Entstehung ihres Konzertalbums “The Secrets of the Rocks” – “Das Geheimnis der Felsen”.

Wohnungen sind für die in Athen lebende Kristi Stassinopoulou “Energiekäfige”. So inszeniert sich die kleine Sängerin mit dem Patti Smith-Appeal auf der Bühne gerne mit weit ausgebreiteten Armen “wie ein Vogel am Horizont” der mit Kraft und Intensität die Gitterstäbe zu sprengen sucht. Genau diese Natursehnsucht bei gleichzeitigem Wissen um das ökologische Drama zeichnet den rockigen Space-Sound mit U2-Gitarren und Anleihen and die legendären Hippie-Jazzrocker Gong aus. Stassinopoulou hat ihren Sound seit der Vorgänger CD “Echotropia” (2001) mit elektronischen Tretmienen der vorvorletzten Generation auf paradoxe Weise zugeschärft. Live lehnt sie sich an die “Eight Miles High” – Ästhetik der Birds and –fraglos die ausgeflipptesten psychedelischen Folkrock-Vögel aller Zeiten, aber auch an die spanischen Sängerinnen-Bands der Stunde: Ojos de Brujo, Amparanoia und die valencianische Band L´ Ham de Foc.

Spark

Kristi Stassinopoulou in Nürnberg

NÜRNBERGER NACHRICHTEN – Review

It is not necessarily always suffering that gives inspiration. Sometimes a few days spent on a rocky Aegean shore will do, where the days come and go as the waves, and where there’s nothing to do but listening to the wind and watching the sea shaping the stones. The Greek poet and musician Kristi Stassinopoulou has the gift of capturing the atmosphere of such days in her art – without falling back on the cliché of sirtaki folklore.
In fact, what the likeable singer and her three fellow-musicians display before an unfortunately not-too-numerous audience in the Nürnberger Tafelhalle as part of the “Südwind” series of concerts has little if anything to do with the background noise in Greek restaurants that has shaped our idea of the music played in that Mediterranean country. Kristi’s music is frequently described as “Balkans-ethnotrance” – not too bad a label for this original style where tone colour, expression and rhythmics are much more important than sophisticated composition.

Between East and West

Various drums, diverse exotic-looking stringed and wind instrument, electric guitar, saz and lute, plus electronic drum loops are woven into enchanting tunes that are balanced on the interface between East and West just as on that between tradition and modernity.

Kristi Stassinopoulou grew up with the rock bands of the Athens underground. Consequently, her Greek fans are more taken aback when she includes a folk song on her CD than by all-too-daring musical experiments, she is amused to tell. She sends her clear, powerful voice with its meditational appeal over long ties, which implants in the listener an idea of huge expanses and weightlessness, even without comprehension of the words.

For a last ‘encore’, the band of four come off the stage to settle down on the ground and sing a final song unplugged, which is beautiful enough to make you cry. This moment bears as much intimacy as joining friends for a glass of wine on the beach at night.

Peter Gruner

Wind und Wellen
Kristi Stassinopoulou in Nürnberg

Es muss nicht immer Leidensdruck sein, der inspiriert. Es können auch ein paar Tage an einem felsigen Strand in der Ägäis genügen, wo die Tage mit den Wellen vergehen und es nichts zu tun gibt, als dem Wind zu lauschen und zuzusehen, wie das Meer die Steine formt. Die Griechin Kristi Stassinopoulou hat die Gabe, solche Stimmungen in Poesie und Musik einzufangen –ohne dafür aus folkloristische Sirtaki-Klischees zurückgreifen zu müssen.

Tatsächlich hat das, was die sympathische Sängerin mit ihren drei Mitstreitern im Rahmen der “Südwind” Reihe einem leider recht überschaubaren Publikum in der Nürnberger Tafelhalle präsentiert, wenig bis gar nichts zu tun mit der griechischen lokalen üblichen Hintergrundbeschallung, die im Allgemeinen unsere Vorstellung von der Musik des Mittelmeerlandes prägt. Als “Balkan-Ethnotrance” wird ihre Musik gerne beschrieben – kein schlechtes Etikett für diesen eigenwilligen Stil, bei dem Klangfarbe, Ausdruck und Rhythmik weit wichtiger sind, als ausgefuchste Kompositionen.

Zwischen Orient und Okzident 

Verschiedene Trommeln, diverse exotisch anmutende Streich- und Blasinstrumente, elektrische Gitarre, Saz und Laute, dazu Drum-Lups aus dem Sampler verwerben sich zu einer berückenden Musik, die die Schnittstellen von Orient und Okzident genauso organisch verbindet, wie die zwischen Tradition und Moderne.

Kristi Stassinopoulou ist mit den Athener Underground-Rockbands aufgewachsen. Ihre griechischen Fans irritiert sie eher damit, ein folkloristisches Stück auf ihre CD zu nehmen als durch zu gewagte Experimente, wie sie amüsiert erzählt. Mit klarer, kräftiger Stimme und meditativer Eindringlichkeit singt sie weite Bögen, die dem textunkundigen Zuhörer eine Ahnung von Weite und Schwerelosigkeit vermitteln.

Zur letzten Zugabe setzen sich die Vier vor Bühne auf den Boden, um unverstärkt ein letztes, zum Weinen schönes Lied anzustimmen. Dieser Moment ist so intim, als wäre man am abendlichen Strand zu einem Glas Wein eingeladen worden.

Peter Gruner

NÜRNBERGER NACHRICHTEN

HERFORDER KREISBLATT

Using facial expressions and gestures to the full, Greek world musician Kristi Stassinopoulou sang and told of the beauty of nature, of love that outlasts everything, and of the old rites of her ancestors.

A Fascinating Experiment in Folk Music

Kristi Stassinopoulou at “Spettacolo teatrale”

by Ruth Matthes

Herford (HK). A fascinating mix of tradition and modernity was staged by the charismatic Greek poet and singer Kristi Stassinopoulou and her band in the Markthalle on Thursday night. Her experimental music does certainly have a strongly Eastern ring for local German ears, apparently too much so for some in the audience.

After an hour, the audience had thinned a little. Who had come expecting catchy Greek tunes spiced up with elements of rock, was in for a disppointment. Fans of world music, modern jazz and psychedelic rock, however, were in for a good time.

The avant-garde music Kristi’s husband Stathis Kalyviotis writes to her lyrics does not fit any label. And this is what makes it so interesting, it is deeply rooted in Greek culture and yet very much a product of our time.

The singer tells short stories or poems in English to introduce her Greek songs to the audience. These show her deeply felt attachment to nature and her interest in the old rites of her home country. There was a song about the followers of the sun-god, reinventing their ecstatic fire dance, and another talking about the universe having been made from a sound. Accordingly, the music was celestial and vibrating: a sampler made us hear the roaring of the sea, and in combination with suggestive percussion work, it took the audience to a point of the world where “the music of nature can be heard”.

But Kristi Stassinopoulou used her impressive voice also to sing about political issues like terrorism or economic refugees: as is common to traditional Greek music, the singer’s voice repeats a single note many times until it drills into the listener’s brain. She accompanies her singing with nimble dance performances and the sound of various castanets or a tambourine.

A look at the set of instruments played by the high-spirited musicians explains the diversity of sounds heard that night. There was Stelios Petrakis with the lyre typical of his home island Crete, composer Stathis Ka¬lyviotis, who sends his electric guitar just as rocking as his lute, Giorgi Mak¬ris with his Greek bagpipe and a variety of flutes as well as Solis Barkis with his range of percussion instruments as diverse as the African djembe and the Greek toumbeleki.

Kristi Stassinopoulou let her impressive voice soar.

HERFORDER KREISBLATT

Die griechische Weltmusikerin Kristi Stassinopoullou sang und erzählte mit ausgeprägter Mimik und Gestik von der Schönheit der Natur, von der liebe, die alles überdauert, und den alten Riten ihrer Vorfahren.

Ein faszinierendes Folklore-Experiment

Kristi Stassinopoulou beim “Spettacolo teatrale”

Von Ruth Matthes

Herford (HK). Eine faszinierende Mischung aus Tradition und Moderne brachte die charis¬matische griechische Poetin und Sängerin Kristi Stassinopoulou am Donnerstagabend mit ihrer Band auf die Bohne der Markthalle. Ihre für Herforder Ohren recht orientalisch anmutende experimentelle Musik war jedoch nicht Jedermanns Sache.

Nach einer Stunde lichteten sich die Reihen. Wer leicht verrockte, eingängige griechische Melodien erwartet hatte, wurde enttäuscht. Fans von Weltmusik, Modern Jazz und psychedelischer Rock-Musik kamen dagegen auf ihre Kosten

Die avantgardistische Musik, die Ehemann Stathis Kalyviotis zu den Texten von Kristi Stassinopoulou schreibt, entzieht sich der Einordnung in irgendwelche Schubladen. Und genau das macht sie so spannend, Sie ist tief in der griechischen Kultur verwurzelt und steht doch mitten in der Gegenwart.

Die Sängerin führte die Zuhörer mit kleinen Geschichten und Gedichten auf Englisch in ihre griechischen Lieder ein. Sie zeugen von einer tiefen Verbundenheit mit der Natur und ei¬nem Interesse an den alten Riten ih¬rer Heimat. Da gab es das Lied über die Anhänger des Sonnengottes, das deren ekstatischen Feuertanz nach empfand oder auch den Song, der davon handelt, dass das Universum aus einem Klang geschaffen sei. Entsprechend sphärisch und vibrierend war die Musik. Seerauschen vom Synthesizer und entsprechende Percussion entführten das Publikum an einen Punkt der Welt, “wo es die Musik der Natur hören konnte”.

Doch auch über politische Themen wie Terror oder Wirtschafts-Flüchtlinge sang Stassinopoulou mit ihrer eindringlichen Stimme, die sich bisweilen nach griechischer Tradition mit vielen Tonwiederholungen in das Gedächtnis der Zuhörer bohrte. Ih¬ren Gesang begleitete sie mit grazilem Tanz und dem Klang verschiede¬ner Kastagnetten oder des Tamburins.

Ein Blick auf die Instrumente der bestens aufgelegten Musiker belegt die Klangvielfalt des Abends. Da war Stelios Petrakis mit der typischen Leier seiner Heimat Kreta, Komponist Kalyviotis, der auf der E-Gitarre genauso rockte wie auf der Laute, Giorgi Makris mit dem griechischen Dudelsack und verschiedenen Flöten sowie Solis Barkis mit seinen Percussionsinstrumenten, die von der afrikanischen Djembe bis zur griechischen Toumbeleki reichten.

Kristi Stassinopoulou beeindruckte mit Ihrem intensivem Gesang.

NEUE WESTFÄLISCHE – HERFORD

A Universe of Sound

Kristi Stassinopoulou and her band transformed the Markthalle into a cosmos of sun, sea and stars

by Ralf Bittner

In some regions in Northern Greece, the sun is still an object of worship. The song “Sol Invictus” transplanted into the Herford Markthalle that ecstatic condition which makes believers dance barefoot in the fire without getting hurt. The culture office organising the event had had less faith in the power of the sun and relocated the planned open-air concert of Kristi Stassinopoulou to an inside venue.

It was barefoot like the dancers from Northern Greece that Kristi Stassinopoulou entered the stage and welcomed the audience by telling the story of a man who dreams that he is a butterfly, while at the same time asking himself if he might not be a butterfly who dreams that he is a man who dreams that he is a butterfly. Then “Amorgos Pas¬sage” was the opening song of the evening. It comes from the island bearing the same name and describes the unspoiled nature of the Aegean islands before they were discovered by Western tourism.

Kristi Stassinopoulou is herself a child of traditional Greece, which from the late sixties onwards has seen a rising influx of Western culture. Consequently her music, which she has been writing together with Stathis Kalyviotis since the early nineties, reflects a great variety of influences. As a child, Kristi lived alternatingly in metropolitan Athens and the coastal town of Kalamata in Southern Greece. There the radio stations of Turkey and Northern Africa could be received, which were to play as important a role in Kristi’s musical development as the Byzantine hymns heard in orthodox churches. In addition she absorbed music from the Balkans and Western music like that of Patti Smith or The Velvet Underground. When studying music at university, Kristi also discovered Greek folk music, which she had previously regarded as boring and corrupted by the military dictatorship.

She began to mix the various musical traditions, adding later also electronic elements.

“Art is the imitation of nature”, she quotes Aristotle, while the sampler makes us hear the roaring of the Greek seas, accompanied by rhythms reminiscent of the Balkans or, another time, of Northern Africa. From a variety of different roots and influences, the five musicians create a carpet of sounds that might be termed, albeit rather ineptly, “psychedelic Greek Techno folk-rock”. But rules and definitions don’t matter much to Kristi and her band anyway.

They rather believe in the power of music that can overcome all borders. Kristi tells how one winter she travelled through the mountains of Greece by train, which eventually got stuck in the snow. Migrants from many different countries – Greeks, Turks, Slovenes, Albanians and many others, got out their instruments to play music together. “They were all singing about the same difficulties”, tells Kristi, “and in this moment they were united in the sensation that nothing can separate humans from one another”.

In the view of Kristi Stassinopoulou the universe has been created as a sound. Her music exists to make the audience experience the beauty of that creation; an endeavour apparently not wholly unsuccessful as in the end everyone was singing along “Ninanei-ninanei…”

Diversity combined: Greek folk music, electronic underground, elements of jazz and rock blended in a unique mix on Thursday night. It is the voice of Kristi Stassinopoulou that makes these elements fuse.

One with their music: Kristi and her band represent a modern approach to traditional music that knows no respect for borders.

Live percussion: Solis Barkis has a special feeling not only for drums like the djembe, but also for cheeks and lips.

Musical time warp: Giorgi Makris playing the bagpipe, Stathis Kalyviotis on strings and electronics.

Versatility: Kristi acted in the Musical Jesus Christ Superstar, was once Greece’s candidate in the European Song Contest and is today one of the big voices in world music.

NEUE WESTFÄLISCHE – HERFORD

Ein Universum aus Klang

Kristi Stassinopoulou und Band zauberten Sonne, Meer und Sterne in die Markthalle

Von Ralf Bittner

Im Norden Griechenlands gibt es Gegenden, in denen die Sonne noch angebetet wird. Das Stuck „Sol Invictus“ holte jene ekstatische Stimmung, die die Gläubigen barfüßig unverletzt im Feuer tanzen lasst, in die Markthalle, denn das Kulturbüro hatte mangels Vertrauen in die Macht der Sonne das Konzert von Kristi Stassinopoulou und ihrer Band vorsorglich vom Neuen Markt nach drinnen verlegt.

Barfuß wie die Tänzer aus dem Norden Griechenlands betrat Kristi Stassinopoulou die Buhne und begrüßte die Zuschauer mit der kurzen Geschichte vom Mann, der träumt er sei ein Schmetterling, der sich fragt, ob er nicht vielleicht ein Schmetterling sei, der träumt, er sei ein Mann, der träumt er sei ein Schmetterling. Mit dem traditionellen Stück “Amorgos Passage” eröffnete sie das Programm. Es stammt von der gleichnamigen Insel und erzählt und beschreibt die unberührte Natur der Ägäis bevor die westlichen Touristen sie entdeckten.

Kristi Stassinopoulou ist selbst Kind des traditionellen Griechenlands. In das Ende der 60er Jahre die westliche Kultur Einzug hielt. In ihrer Musik, die sie seit Anfang der 90er Jahre gemeinsam mit Stathis Kalyviotis schreibt, finden sich daher unterschiedlichste Einflusse wieder.

Schon in ihrer Kindheit wuchs sie abwechselnd im urbanen Athen und im sudgriechischen Kalamata auf. In der Küstenstadt waren die Radiosender der Türkei und Nordafrikas zu empfangen, die in ihrem musikalischen Werdegang eine ebenso bedeutende Rolle spielen sollten, wie die byzantinischen Chorale in den orthodoxen Kirchen. Dazu trat Music vom Balkan und westliche Musik wie Patti Smith oder Velvet Underground. Während des Musikstudiums entdeckte sie die griechische Volksmusic, die sie bis dahin für langweilig und durch die griechische Militärdiktatur vereinnahmt angesehen hatte.

Sie beginnt die verschiedenen Musiktraditionen zu mischen, später treten elektronische Elemente hinzu.

„Kunst ist die Imitation der Natur“, zitiert sie Aristoteles, während der Sampler griechisches Meeresrauschen einspielt, dazu erklingen Rhythmen, die mal vom Balkan, mal aus Nordafrika zu stammen scheinen. Aus einer Vielzahl von Wurzeln und Einflüssen lassen die fünf Musiker einen Klangteppich entstechen, der mit „psychedelisch-griechischem Techno-folk-rock” nur unzureichend beschrieben ist. Aber Regeln und Definitionen interessieren Kristi & Co ohne hin nicht.

Sie glauben an die Grenzen überwindende Kraft der Musik. So erzählt sie von einer Zugreise durch die Berge Griechenlands, in dem der Zug im Schnee stecken blieb. Die Gastarbeiter der verschiedensten Nationalitäten – Griechen, Türken. Slowenen, Albaner und viele mehr- packten ihre Instrumente aus, um gemeinsam zu musizieren. “Sie alle sangen von den selben Problemen”, erzählt Kristi, einig in dem Gefühl, dass es nichts gibt, was die Menschen trennen könne.
Für Kristi Stassinopoulou ist das Universum als Klang entstanden und ihre Musik, die Schönheit der Schöpfung für ihre Zuschauer erfahrbar zu machen, ein Versuch der funktionierte, denn am Ende sangen alle mit “Ninanei-ninanei…”

Ruhender Pol: Griechische Folklore, elektronische Underground-Musik, Elemente aus Jazz und Rock verbanden sich am Donnerstagabend zu einer einzigartigen Mischung. Die Stimme Kristi Stassinopoulou führte die einzelner Elemente zusammen.

Eins mit der Musik: Kristi und ihre Band stehen für einen modernen, alle Grenzen sprengenden Umgang mit traditioneller Musik.

Lebende Perkussion: Solis Barkis bearbeitete nicht nur Trommeln wie die Djembe, sondern auch Wangen und Lippen

Musikalische Zeitreise: Giorgi Makris am Dudelsack, Stathis Kalyviotis bedient Saiteninstrumente und die Elektronik.

Vielseitig: Kristi sang im Musical Jesus Christ Superstar, vertrat Griechenland beim Grand Prix und ist eine der Stimmen in der Weltmusik.

WESTFALISCHE NACHRICHTEN

Greek ethno-sounds under a rainbow: Kristi Stassinopoulou and her band play at the “Kunstdünger” festival

(Hamm)

On Wednesday night, the faithful “Kunstdünger” audience experienced a particular musical experience together with a natural spectacle: as the Greek singer Kristi Stassinopoulou and her band began to play, rain set in.

However, neither of those proved a source of disappointment: the rain produced a rare double-rainbow right over the stage, and the Greek music delivered was of exceptional quality.

“They play contemporary Greek music combining elements of rock and pop as well as of traditional music” is how Birgit Ellinghaus of the agency “Alba Kultur Köln”, who accompany the band on their three concerts in the region, describes the musicians. “Kristi Stassinopoulou is one of the great innovators of Greek music and sings to huge audiences in her home country.”

Attracted by the first notes of Kristi’s music, visitors gradually left the places where they had fled from the rain to listen to the band’s somehow exotic yet familiar songs combining various colour tones of Greek music with elements of psychedelic rock and electro-groove.

“The Greek and Turkish music use similar instruments, after all the Aegean is a single cultural sphere in terms of music” says Ellinghaus.

“The fine way in which they interweave Byzantine folk music, rembetiko, Balkan grooves, folk-rock, ambient sounds and high-energy rock is really a class of its own” says culture office worker Meike Richter, who – like many in the audience – liked the music particularly.

With her clear voice, Kristi Stassinopoulou delivered her own very personal kind of music, supported by musicians Stathis Kalyviotis, Giorgi Makris, Stelios Petrakis and Solis Barkis. Their homage to the solitary places of inner rest, the rocks, coves and groves of the Greek islands, deeply impressed the audience at Hamm, who proved enthusiastic listeners and thanked Kristi with a long applause.

“Following their three concerts in Germany, the band will go for a musical tour of Brazil” announced Ellinghaus.

Kristi Stassinopoulou brought magical, very special Greek sounds to the audience, assisted by a rainbow.

WESFALISCHE NACHRICHTEN

Griechische Ethnoklänge unterm Regenbogen mit “Kunst-Dünger” Kristi Stassinopoulou und Band vor der Pauluskirche

(Hamm)

Ein besonders Klangerlebnis und Naturschauspiel zugleich bescherte am Mittwochabend der “Kunst-Dünger” seinem treuen Publikum. Zeitgleich mit dem Konzert der griechischen Musikerin Kristi Stassinopoulou und ihrer Band setzte auch der Regen ein.

Doch die zahlreichen “Kunst-Dünger”- Fans wurden gleichermaßen durch ein seltenes Naturschauspiel, einen doppelten durchgezogenen Regenbogen über der Bühne und griechischen Klängen der Extraklasse belohnt.

“Zu hören ist zeitgenössische, griechische Music, die rockige und poppige sowie traditionelle Elemente zugleich enthält”, beschrieb Birgit Ellinhaus von der “Alba Kultur Köln”, die die Musiker auf ihren drei Konzerten in der Region begleitet. “Kristi Stassinopoulou ist eine der großen Erneuerinnen der griechischen Musik und singt in ihrer Heimat vor riesigem Publikum”.

Angelockt von den ersten Klängen der Musik näherten sich die Zuhörer aus ihren regensicheren Unterständen und lauschten den fremdartigen und dock vertauten Klängen, in denen sich die unterschiedlichsten Musikfarben Griechenlands mit Elementen des psychedelischen Rocks und des Elekto-Grooves vereinigten.

“Die griechische und türkische Musik verwendet ähnliche instrumente, schließlich ist die Ägäis ein gemeinsamer musikalischer Kulturkreis” so Elinghaus.

“Diese filigrane Verwebung von byzantinischer Volksmusik, Rembetiko, Balkan Grooves, Folk-Rock, Ambientsounds und energetischem Rock stellt eine Klasse für sich dar” sagte Kulturbüro-Mitarbeiterin Meike Richter, der – wie vielen anderen Zuhörern – die Music besonders gefiel.

Mit ihrer klaren Stimme präsentierte Stassinopoulou zusammen mir ihren Musikern Stathis Kalyviotis, Giorgi Makris, Stelios Petrakis und Solis Barkis eine eigene sehr persönliche Musik. Ihre Hommage an die einsamen Plätze innerer Einkehr, die Felsen, Buchten und Haine der griechischen Inseln beeindruckte das Hammer Publikum, das begeistert den Klängen lauschte und dankbar applaudierte.

“Nach ihren drei Deutschlandkonzerten wird die Band zu einer Konzertreise nach Brasilien aufbrechen” kündigte Ellinghaus aus.

Kristi Stassinopoulou verzauberte das Publikum auf dem Marktplatz mit griechischen Klängen der besonderen Art unter einem Regenbogen.